Het door de keizerlijke japanse bond (Dai Nippon Butoku Kai) erkende Fudoshin ryu is een uitstekende methode voor het bevorderen van zelfverdediging, zelfbeheersing, alertheid, positieve levensinstelling en doeltreffend handelen.
Fudoshin ryu heeft geestelijke en lichamelijke ontwikkeling tot doel waardoor men in het dagelijkse leven beter bestand is tegen stress en conflictsituaties. Er ligt geen nadruk op fysieke kracht en dat maakt deze stijl uitermate geschikt voor iedereen vanaf 18 jaar, man of vrouw.
Fudoshin Ryu is ontstaan uit traditionele krijgskunsten uit Japan en Okinawa. Hierdoor valt Fudoshin ryu onder Sogo-budo (geïntegreerde krijgskunsten). De belangrijkste invloeden zijn Saigo ryu aiki jujutsu, Yoshin ryu jujutsu, Tenjin Shinyo ryu jujutsu en Ishiguro jujutsu. Ook het Ju-no Kempo/karate (voorloper van het sport karate) heeft een zeer belangrijke plaats binnen het Fudoshin ryu.
Het maakt gebruik van de kracht van de tegenstander door deze steeds weer uit balans te brengen. Door zachte ontspannen blokkeringen en directe tegenaanvallen zoals slagen, trappen, worpen en gewrichtsklemmen krijgt de stijl een explosief karakter.
Fudoshin Ryu is een veelzijdige en bijzonder effectieve stijl. Het kent geen regels of wedstrijdelement, zoals bij een vechtsport, maar is puur gericht op zelfverdediging. Respect, saamhorigheid en discipline staan centraal; typische ingrediënten die horen bij de Japanse krijgskunsten. Dit geeft iedereen optimaal de ruimte om in zijn of haar eigen tempo te trainen.
Naast worpen, klemmen en grondtechnieken is er ook veel aandacht voor meditatie en ademhalingstechnieken. Zoals gebruikelijk in de traditionele stijlen zijn er certificaten (Menjo’s) te behalen om de vooruitgang officieel te erkennen, maar reken niet op allerlei gekleurde banden.
De trainingen bij Fudoshin Ryu zijn erop gericht om echte gevechtssituaties te controleren. Ze zijn inhoudelijk erg afwisselend en volgen doorgaans de volgende structuur:
Onderstaande video geeft je een indruk van een typische training:
De Dai Nippon Butoku Kai (DNBK) is een prestigieuze en indrukwekkende Japanse budo-organisatie, die wordt erkend als de oudste in Japan. Deze bond werd in 1895 opgericht en gevestigd in Kyoto met de goedkeuring van keizer Meiji. De DNBK werd gesticht met de bedoeling krijgskunsten en hun filosofische systemen te versterken, te standaardiseren en te bevorderen.
De primaire doelstelling van de DNBK is de verbreiding van de martiale deugden (butoku), deugden die gesymboliseerd worden door de zeven plooien van de hakama (Japanse broekrok). Deze deugden zijn: EER, TROUW, OPRECHTHEID, WIJSHEID, HOFFELIJKHEID, WELWILLENDHEID en TOEWIJDING.
De DNBK levert aan haar erkende Fudoshin ryu leden getuigschriften en documenten die hun graden en titels bevestigen, getekend door Prins Higashi Fushimi Jigo, Sosai (gouverneur) van de DNBK.
Ron den Boer, oprichter van Fudoshin ryu, is inmiddels al ruim 50 jaar bezig met de fascinerende weg der krijgskunsten. Hij voelt zich bevoorrecht dat hij doormiddel van zijn grootste passie in zijn levensonderhoud kan voorzien. Ook buiten het lesgeven in zijn eigen dojo wordt zijn ervaring gewaardeerd. Zo heeft hij o.a. van 2001 tot 2009 lesgegeven aan agenten van het korps Amsterdam-Amstelland bij de APGS (Amsterdamse politie gymnastiek & sportvereniging) en in 2007 heeft hij lesgegeven aan de Koninklijke Marechaussee van district Schiphol (KMAR) voor het IBT (instructie) programma.
Geboren op 15 november 1966 te Amsterdam heeft hij zijn jeugd in deze stad doorgebracht. Via zijn vader kwam hij al op jonge leeftijd in contact met vechtsporten. Zijn vader, Evert den Boer, was een respectabele amateurbokser van de Albert Cuyp boksschool in Amsterdam. Het boksen werd er eigenlijk al spelenderwijs met de paplepel ingegoten. Omdat we praten over de jaren ‘70 en de mystiek van de vechtsporten hoogtijdagen vierde, werd zijn belangstelling gewekt voor judo bij de plaatselijke judoclub en werd hij voor het eerst geïntroduceerd in de wereld van de Japanse vechtsporten. Later werd dit gevolgd door karate bij de in die tijd beroemde karate sportschool Kyushin. Het judo en karate heeft hij beoefend tot zijn 13e jaar.
Op zijn 14e zag hij een demonstratie van Hiroshi Sakamoto sensei (1928-1997) in een stijl die hem totaal onbekend was. Sakamoto sensei was een grootmeester in traditionele oude krijgskunsten waarvan de oorsprong lag in het feodale tijdperk in Japan en Okinawa. Er ontstond een enorme fascinatie voor deze man met zijn bijzondere martial arts en hij wilde dolgraag weten of er een mogelijkheid was om dit te leren. Via Sakamoto sensei begreep hij voor het eerst het verschil tussen vechtsporten en krijgskunsten. Uiteindelijk is Ron den Boer uchi-deshi (内弟子/persoonlijke leerling) geweest van Sakamoto sensei van 1980 tot 1997.
Aiki jujutsu is een zeer verfijnde en hogere vorm van jujutsu. Het heeft veel overeenkomsten met Aikido. Alleen is Aikido in de afgelopen eeuw ontstaan (gesticht door Ueshiba O-sensei rond 1930) terwijl aiki jujutsu een honderden jaren oude, traditionele zelfverdedigingskunst is.
De typische kenmerken zijn verdraaiingen van gewrichten en mobilisatie technieken. Bij uitvoer van de technieken ligt de nadruk niet zozeer op fysieke kracht, maar meer op de correcte uitvoer daarvan. Men gaat er vanuit dat aiki jujutsu is ontstaan binnen de Keizerlijke Seiwa familie die regeerde van 858 tot 876 na Christus. Het systeem zou grotendeels uitgewerkt zijn door Shinra Saburo Minamoto no Yoshimitsu; een Samuraicommandant uit de elfde eeuw.
Het bizarre aan deze Samurai was dat hij rondhing op slagvelden en executie plaatsen om de gedode soldaten en veroordeelde gevangenen te bestuderen of zelfs geheel te ontleden. Hij hoopte daarmee te ontdekken welke slagen, grepen, en klemmen het meest effect hadden en waarom dat zo was.
Het aiki jujutsu bestaat uit twee stromingen: het Daito ryu en het Saigo ryu. Daito ryu is bekend geworden bij het grote publiek in de persoon van Sokaku Takeda (1860-1943). Het verhaal over aiki jujutsu is echter niet compleet zonder de rol van Tanomo Saigo (1830-1903) te vermelden. Tanomo Saigo was de laatste Karo van de Aizu han. Hij was expert in Oshiki Uchi en aiki jujutsu. Zijn onderricht had hij ontvangen van Soemon Takeda (1758-1853), die een systeem onderwees dat Aiki-In-Yo-Ho werd genoemd.
Het exacte ontstaan van Yoshin ryu jujutsu is geschiedkundig niet geheel duidelijk, maar zeer waarschijnlijk is dat het omstreeks 1723 geweest moet zijn. Men neemt aan dat de Japanse geneesheer Akiyama Yoshitoki in China de jujutsu kunst leerde van het wapenloze gevecht, maar hij stelde vast dat een effectieve uitvoering van de technieken teveel lichaamskracht vergde. In Japan teruggekeerd zonderde hij zich af op een berg om daarover te gaan mediteren. Op een winterdag bij sterke sneeuwval keek hij naar een kersenboom en een wilg. Terwijl de starre takken van de kersenboom braken, boog de wilg zijn takken soepel en bleef ongedeerd. Door deze waarneming trok hij zich terug in de Tenmango tempel en ontwikkelde aldaar 103 jujutsu-technieken voor zelfverdediging. Hij noemde zijn methode Yoshin ryu jujutsu en berust op het principe: meegeven om te overwinnen.
De oorsprong van Ju-no Kempo ligt in het oude Okinawa Ti 手 en dateert uit het jaar 1609. Het werd toen ook wel To-Te (Tuuidii) genoemd. Later, in 18e eeuw, waren de drie grootste provincies de basis voor wat later bekend werd als Okinawa karate/Kempo.
De drie oorspronkelijke hoofdlijnen waren: Shuri-Te, Naha-Te en Tomari-Te. Het Ju-no Kempo binnen Fudoshin ryu heeft zijn roots in Shuri-Te en Naha-Te.
Een typerende oefening die veel geoefend word binnen Fudoshin ryu is het Kakie (uitspraak kakieè). Kakie zijn pushing hands drills/oefeningen die de druk en intentie waarnemen van de aanvaller als men lijf aan lijf contact heeft. Bekendere Okinawa karatescholen als Goju ryu, Uechi ryu en de Jundokan hebben Kakie ook in hun trainingsprogramma.
Verder kenmerkt Fudoshin ryu zich door veel open hand slagen en lage trappen (niet boven het middel) op anatomisch zwakke plekken van de aanvaller. De afweer- en atemi-technieken komen voort uit ontspanning. Typerend zijn de korte snelle slagen en trappen die onophoudelijk worden afgevuurd.
Ishiguro Ryu uit Chiba dateert uit het Bakumatsutijdperk. De waarschijnlijke oprichter was Ishiguro sensei. Bakumatsu (幕末 bakumatsu, "Tokugawa-shogunaat", letterlijk "einde van het militaire kamp [overheid]") verwijst naar de laatste jaren van de Edo-periode (1853 tot 1867) toen de Tokugawa-shogunaat eindigde. Kenmerkend voor Ishiguro jujutsu zijn de vele ne-waza (grondtechnieken).
Tenjin Shinyo-ryu (天神真楊流 Tenjin Shin'yō-ryū), wat "Ware Goddelijke Wilgenschool" betekent, kan worden aangemerkt als traditioneel koryū of jujutsu. Het werd opgericht door Iso Mataemon Ryūkansai Minamoto no Masatari (磯又右衛門柳関斎源正足) in 1830 en was ooit een zeer populair jujutsu-systeem in Japan. De beroemdste studenten die de kunst bestudeerden waren Kano Jigoro, de oprichter van judo, en Morihei Ueshiba, de oprichter van aikido.